Szezlong, otomana, rekamiera – każde z tych słów brzmi szlachetnie i bądźmy szczerzy, nieco trąci myszką. Wszystkie z nich kojarzą się z luksusem, francuską elegancją i słodkim relaksem w szykownym wydaniu. Czym się jednak różnią od siebie, jak rozpoznać różnice i czy nadal mają rację bytu we współczesnych wnętrzach? Zapraszamy w podróż po meblowej elegancji!
Spis treści
- Czym wyróżnia się szezlong?
- Jakie są cechy charakterystyczne otomany?
- Co to jest rekamiera?
- Podsumowanie: szezlong, otomana czy rekamiera – co wybrać?
Czym wyróżnia się szezlong?
Szezlong to wydłużony fotel lub niewielka leżanka zaprojektowana do odpoczynku w pozycji półleżącej. Charakterystyczne dla tego mebla jest długie siedzisko, na którym można swobodnie wyprostować nogi, a także oparcie umieszczone po jednej stronie lub poprowadzone również wzdłuż fragmentu mebla.
Sama nazwa szezlong pochodzi od francuskiego chaise longue, co oznacza długie krzesło. Szezlong szczególną popularność zdobył w XVIII i XIX wieku, kiedy pojawiał się w reprezentacyjnych wnętrzach i stanowił wyposażenie kojarzone z wygodą oraz statusem. Współczesne modele zdążyły jednak porzucić pałacowy styl – zamiast rzeźbionych nóg i bogatych obić miewają prostą bryłę, spokojną tkaninę i minimalistyczną podstawę. Warto pamiętać, że szezlong to nadal przede wszystkim mebel dla jednej osoby. Szezlong do salonu dobrze odnajdzie się przy biblioteczce, oknie lub w wydzielonym miejscu do czytania. Może też stanąć w sypialni czy gabinecie. Trzeba jedynie pamiętać o tym, że część modeli występuje w wersji lewej lub prawej, co ma znaczenie przy planowaniu układu pomieszczenia.
Jakie są cechy charakterystyczne otomany?
Otomana jest zwykle niższa i bardziej rozłożysta od szezlongu, a jej forma przypomina tapicerowaną leżankę lub niewielką kanapę. Może mieć boczne wałki, miękkie podparcie albo pozostawać niemal całkowicie pozbawiona klasycznego oparcia. Jej rodowód prowadzi do Imperium Osmańskiego, gdzie wypoczywano na szerokich, miękko wyściełanych siedziskach uzupełnionych poduszkami i wałkami.
We współczesnych kolekcjach mebli nazwą otomany określa się również wydłużony moduł sofy lub narożnika – część bez pełnego oparcia, na której można wygodnie wyciągnąć nogi. Z powodzeniem funkcjonuje więc samodzielnie albo staje się fragmentem większej kompozycji wypoczynkowej. W przeciwieństwie do klasycznego szezlongu, otomana nie musi być podporządkowana jednej pozycji ciała. Można na niej usiąść, położyć się, wykorzystać ją jako przedłużenie sofy, a w niektórych aranżacjach nawet jako pokaźny puf.
Co to jest rekamiera?
Rekamiera jest z kolei szczególnym rodzajem szezlongu, który najłatwiej rozpoznać po dwóch podwyższonych oparciach znajdujących się na przeciwległych, krótszych końcach mebla. Środkowa część pozostaje otwarta, dlatego bryła ma charakterystyczną, lekko symetryczną linię.
Nazwa mebla wiąże się z Juliette Récamier, jedną z najbardziej znanych postaci paryskiego życia towarzyskiego przełomu XVIII i XIX wieku. Jacques-Louis David sportretował ją spoczywającą na eleganckiej leżance z podwyższonymi zakończeniami, a forma ta zaczęła być później kojarzona właśnie z jej nazwiskiem.
Rekamiera zachowała w największym stopniu historyczny charakter z całej trójki. Gięte zakończenia, smukłe nogi i wyrafinowana tapicerka dobrze odnajdują się we wnętrzach klasycznych, eklektycznych czy inspirowanych stylem francuskim. Nie oznacza to jednak konieczności urządzania salonu niczym pałacowego buduaru. Prostsza rekamiera ustawiona na tle współczesnych mebli sprawdzi się jako ciekawy kontrast aranżacyjny.
Podsumowanie: szezlong, otomana czy rekamiera – co wybrać?
Najprościej rozróżnić szezlong, otomanę i rekamierę po konstrukcji oraz sposobie wypoczynku, jaki proponują. Wybierz szezlong, jeśli szukasz indywidualnego miejsca do czytania, drzemki czy odpoczynku z wyprostowanymi nogami. Otomana jako samodzielny mebel może pełnić z kolei funkcję leżanki, natomiast w nowoczesnych zestawach wypoczynkowych staje się częścią sofy lub narożnika. Rekamiera najmocniej nawiązuje do klasycznego francuskiego stylu i współcześnie może stanąć u stóp łóżka, pod dużym oknem, w reprezentacyjnej części salonu lub tam, gdzie mebel ma ukazać swój dekoracyjny charakter. Co ciekawe, wszystkie trzy meble przetrwały jednak znacznie dłużej niż wnętrza, dla których pierwotnie je projektowano. Zyskały nowoczesne materiały i styl, niosąc jednak niezmiennie obietnicę luksusowego wypoczynku niczym na francuskich salonach.
